Word bij dit nummer, net als bij Max, altijd geraakt door de emotie die in het vioolspel besloten ligt. Niet het nummer kunnen spélen is de kunst, maar deze mate van emotie erin kunnen leggen. De aanwezigheid van het vioolstuk is voor mij allesbepalend voor dit nummer. Het draagt een gevoel uit dat met geen 1000 woorden te evenaren is. Laat het nummer leven en maakt tegelijkertijd dat je zelf het leven voelt (uiteraard is dat gevoel niet zo sterk als de muziek uit de speakertjes van je computer komt als wanneer je het uit een goede speaker hoort).
Het doet me denken aan mijn vioolleraar Rufus. Van al mijn viooldocenten was Rufus de enige met wie ik echt een connectie had. Bij de rest bleef het bij een aardig samenspel in beleefdheidsvorm, waarbij ik ook nooit de leraar zal vergeten die altijd ongegeneerd achter zijn piano aan het gapen was en op zijn horloge keek. Hij en ik stimuleerden elkaar niet.
Als ik Rufus met een hond zou kunnen vergelijken zou hij een labrador zijn. Niet al te flitsend, maar in zijn lichte naiviteit wel een enorm goede lobbes. Rufus was rustig en goedaardig en die goedaardigheid lag in zijn ogen besloten. Een ‘welkom’ als hij me aankeek. Dat heb je ook niet bij iedereen. Hij was zo’n persoon van wie de naam verassend goed bij het uiterlijk past. Rufus had zwarte krullen, geen atletisch figuur, en was ook niet modieus gekleed. Ik herinner me hem in een vaalzwarte slobberige sweater. Rufus was niet het type man op wie ik zou vallen en daarom voelde ik me op mijn gemak bij hem. Hij herkende mijn melancholi(sch)e (spel). Ik die van hem. Hij haalde ook dat stukje emotie dat een muziekstuk optilt in me naar boven. Was lovend over mij en stimuleerde me. We hadden hetzelfde begrip van leven. Ik kende zijn twijfels over zijn leven, we spraken over de hel bij mijn biologische moeder.
Het was persoonlijk en aangenaam bij hem zoals het aangenaam kan zijn bij mensen die nog net geen vriend zijn. Door het neutrale aspect van de band en omdat ze je wegens het ontbreken van een verwachtingspatroon niet kunnen teleurstellen en alles wat ze goed doen dus aardig en aangenaam is. Zonder verplichtingen, en iedere keer dat je elkaar ziet toch fijn. Wij hadden een heel goed samenspel. Daar is chemie voor nodig en die was er bij ons. Hij was ouder, ik was jong, en hij is het type persoon bij wie de achtergrondgedachte is als hij weer in je herinnering komt ‘zouden we meer op elkaars pad zijn gebleven als de situatie anders was geweest?’. Zou hij inmiddels gescheiden zijn, als een ultieme conclusie van onze gesprekken? Gelukkig met zijn toenmalige partner of inmiddels met iemand anders?
Hij heeft me nog een keer gebeld, een paar jaar nadat ik gestopt was. Ik stond blijkbaar op een wachtlijst en was aan de beurt. Volgens mij was het een administratieve fout, ik kon me niet herinneren me uberhaupt ingeschreven te hebben.
We spraken even en hebben daarna dus nooit meer samen gespeeld.
Op dit soort momenten zou ik dat samenspel weer willen hervatten.
